Mijn kind woonde niet fulltime bij de overleden ouder – hebben we dan minder recht?

Na een scheiding wonen kinderen vaak bij beide ouders. Soms ongeveer gelijk, soms duidelijk meer bij de één dan bij de ander. Dat voelt voor de meeste ouders logisch en werkbaar.

Maar als één van die ouders overlijdt door een ongeval waarvoor een ander aansprakelijk is, ontstaat er ineens een pijnlijke en verwarrende vraag:

“Mijn kind woonde daar niet fulltime. Betekent dat dat we minder recht hebben op een schadevergoeding?” (overlijdensschade)

Het korte antwoord is: nee. En het langere antwoord is belangrijker dan veel mensen denken.

Een veelvoorkomende onzekerheid bij gescheiden ouders

In de praktijk zie ik dit vaak gebeuren:

• Kinderen woonden bijvoorbeeld één of twee dagen per week bij de overleden ouder
• De andere ouder was hoofdverzorger
• De overleden ouder betaalde wél structureel mee aan het leven van het kind

Toch wordt er dan door verzekeraars of hun rekenkundigen soms gezegd:

“Het kind woonde daar maar beperkt, dus de schade is gering.”

Dat is te kort door de bocht – en in veel gevallen onjuist.

Waar het juridisch écht om gaat

Bij overlijdensschade draait het niet om een simpele dagentelling.

De kernvraag is:

Wat droeg de overleden ouder daadwerkelijk bij aan het levensonderhoud en de toekomst van het kind?

Dat kan bestaan uit:

• vaste financiële bijdragen
• kosten voor school, studie of sport
• zorgverzekering na het 18e jaar
• rijbewijs, kleding of vakanties
• structurele ondersteuning die nooit officieel “alimentatie” heette

Dat een kind minder dagen per week in huis was, betekent niet dat die bijdrage onbelangrijk was.

Lange tijd: veel verschil, weinig duidelijkheid

Tot voor kort was er in dit soort situaties een probleem:

• er bestond geen vaste manier om dit eerlijk te berekenen
• uitkomsten verschilden per verzekeraar of rekenkundige
• nabestaanden kregen soms aanzienlijk minder vergoed dan redelijk was

Voor gezinnen betekende dat extra onzekerheid, discussie en vertraging – bovenop het verlies zelf.

Het goede nieuws: er is nu wél duidelijkheid

Er is inmiddels een landelijke, objectieve rekenmethode voor situaties waarin:

• ouders gescheiden waren
• een kind minder dan ongeveer 40% van de tijd bij de overleden ouder verbleef
• die ouder wél structureel bijdroeg aan het leven van het kind

Deze methode kijkt niet alleen naar waar een kind sliep, maar vooral naar:

• financiële verantwoordelijkheid
• gemaakte afspraken over kosten
• de daadwerkelijke rol van de overleden ouder

Dat zorgt voor eerlijkere en beter uitlegbare schadevergoedingen.

Wat betekent dit concreet voor jou?

Belangrijk om te weten:

• Minder tijd bij een ouder = niet automatisch minder recht
• Alleen naar alimentatie kijken is vaak onvolledig
• Structurele bijdragen tellen mee, ook als ze informeel waren
• De schade moet aansluiten bij de werkelijkheid vóór het overlijden

Als een verzekeraar stelt dat de schade “beperkt” is omdat je kind daar minder woonde, is dat een signaal om extra scherp te zijn.

Wanneer is het verstandig om hulp te vragen?

Zeker als:

• de bijdrage van de overleden ouder wordt gebagatelliseerd
• kosten voor de toekomst van het kind buiten beschouwing blijven
• je het gevoel hebt dat er vooral wordt gerekend in het belang van de verzekeraar

Een juiste berekening maakt vaak tienduizenden euro’s verschil voor de toekomst van een kind.

Tot slot

Na een overlijden door een ongeval staat alles op zijn kop. Het laatste wat je zou moeten meemaken, is een discussie over de waarde van de rol die een ouder in het leven van zijn of haar kind had.

De wet en de huidige rekenmethodes bieden ruimte voor rechtvaardigheid – maar die moet wel worden benut.

Twijfel je of de schade in jouw situatie goed wordt berekend? Dan is het verstandig om dat te laten beoordelen door iemand die uitsluitend de belangen van slachtoffers behartigt.

Wellicht helpt dit ook: Schadevergoeding en smartengeld